(περίγραμμα παρέμβασης μου
σε συγκέντρωση
σιδηροδρομικών στο σιδηροδρομικό σταθμό Λάρισας
σήμερα 17/10/2011 με αφορμή
την 48ωρη
απεργία στις
19 και 20 Οκτώβρη).
Έχουμε να κάνουμε
με μια
κοινοβουλευτική χούντα.
Κατέλυσαν το σύνταγμα
στις πιο
θεμελιώδεις διατάξεις του.
Κατεστειλαν βίαια, παράνομα
και προβοκατορικα
τις αντιδράσεις
των πολιτών,
τόσο κυνικά και
ανοιχτά, που
προκαλούν την αντίδραση και των
ίδιων των
υποστηρικτών τους στα
παπαροκάναλα.
Απέναντι σ ένα
τέτοιο καθεστώς
πρέπει να
περιμένουμε την πιο ακραία
αντίδραση. Στο άρθρο
των 3 υπουργών
υπάρχει ανοιχτή
απειλή για
αιματοχυσία. Αλλά και
με την
κοινή λογική
μπορούμε να
κρίνουμε: σε
περίπτωση αποκατάστασης της
συνταγματικής τάξης και λειτουργίας ενός
στοιχειώδους αστικού κράτους
δικαίου, οι
άνθρωποι αυτοί
θα λογοδοτήσουν
και θα κριθούν
για όσα
έχουν κάνει
μέχρι τώρα.
Και αυτό
το ξέρουν.
Πρέπει λοιπόν για
μια τέτοια
σύγκρουση να συγκεντρώσουμε τις μεγαλύτερες
δυνατές δυνάμεις που
μπορούμε και
οπωσδήποτε να πάμε ενωμένοι και
οργανωμένοι.
Μέχρι τώρα οι
περισσότεροι παραμείναμε αδρανείς. Περιμέναμε από
άλλους.
Απ τους βουλευτές,
τους συνδικαλιστές
ή δεν
ξέρω εγώ
από ποιους
ήλπιζε ο
καθένας.
Πριν λίγο καιρό
αυτό μπορεί
να είχε
μια βάση.
Μπορούσε κάποιος
να έχει
τις
αμφιβολίες του (κάτι
μπορεί να
γίνει και
να σωθούμε,
να κερδίσουμε
χρόνο,
μπορεί αυτή η
πολιτική κάπου
να οδηγεί,
μπορεί, μπορεί).
Σας λένε μην
κουνιέστε γιατί κάθε άλλη λύση
οδηγεί στην
καταστροφή. Σε
κάτι χειρότερο. Θα
χάσετε τους
μισθούς και
τις συντάξεις,
τις δουλιές
σας, τα
σπίτια σας.
Ναι, σήμερα έχουμε
αυτές τις
κουτσουρεμένες συντάξεις και μισθούς. Αλλά
ποιος αμφιβάλλει ότι
αύριο δεν
θα έχουμε
ούτε αυτούς;
Ότι θα
διαλυσουνε τα
πάντα;
Ναι. Σήμερα έχουμε
τα σπίτια
μας. Αλλά
ποιος αμφιβάλλει
ότι αύριο
θα μας
τα
πάρουνε;
Ναι, σήμερα χαιρόμαστε
ακόμα τα
παιδιά μας.
Αλλά ποιος
αμφιβάλλει ότι
αύριο θα γίνουν
σκλάβοι που
θα παρακαλάνε
στα σκλαβοπάζαρα
για ένα
κομμάτι ψωμί; Αμφιβάλλει
κανείς; Γι
αυτή την
πολιτική;
Λοιπόν κανείς δεν
θα μας
σώσει. Αν
δεν αποφασίσουμε
ν αντιδράσουμε
δεν έχουμε
ελπίδα σωτηρίας.
Πρέπει να
στηριχτούμε σ εμάς: στο μυαλό
μας, στα
χέρια μας,
στα πόδια
μας (όσο
μας κρατάνε
ακόμα). Πρέπει
κατ αρχήν
να ενεργοποιηθούμε
και να
οργανωθούμε: Να εκλέξουμε επιτροπή αγώνα.
Ζητάω να
ψηφίσουμε. Ν αναλάβει ο καθένας
τις ευθύνες
του. Όχι
να ψηφίσουμε
αυτούς που
θα μας
κάνουν τα
ρουσφέτια ή θάναι κολλητοί του
τάδε ή
του τάδε,
αλλά αυτούς
που θα
μπουν μπροστά
για τον
αγώνα που
θα κάνουμε
όλοι μαζί.
Όχι για
ν αφήσουμε
3 ή 5 άτομα
να βγάλουν
το φίδι
απ την
τρύπα, αλλά
να τους
ρωτάμε, να
τους ελέγχουμε
και να
κάνουμε και
εμείς προτάσεις.
Μόνος του δεν
τα βγάζει
πέρα κανένας
κλάδος ή
επάγγελμα μ αυτή την
κατάσταση, όση αγωνιστικότητα
και συμμετοχή
κι αν
έχει. Χρειάζεται
αλληλεγγύη και συντονισμός.
Να πάρουμε
εμείς πρωτοβουλία
για τη
συσπείρωση και τον
συντονισμό όλων των εργαζομένων και
των κάθε
είδους
συλλογικοτήτων. Κανείς δεν
περισσεύει.
Υπάρχουν κι άλλες
πρωτοβουλίες. Υπάρχουν συλλογικότητες που
συσπειρώνουν ήδη κάποιο
κόσμο. Πρέπει
όλοι αυτοί
να ενωθούν.
Αυτό πρέπει
όλοι να το
καταλάβουν.
Όλοι ενάντια στη
χούντα. Όλοι
μαζί για
ν αποκατασταθεί
το σύνταγμα
και η
κυριαρχία του λαού.
Μόνο με μια
τέτοια συσπείρωση
μπορούν ν
αλλάξουν τα
πράγματα. Μόνο
αυτό μπορεί να
εμπνεύσει εμπιστοσύνη. Μόνο έτσι θα
συμμετέχει ο κόσμος.
Το θέμα δεν
αφορά μόνο
τους σιδηροδρομικούς
και τον
σιδηρόδρομο ή το τι
αλλαγές μας περιμένουν.
Πέστε ότι
αφήνουν τον
ΟΣΕ όπως
είναι σήμερα.
Δεν
κάνουν καμιά αλλαγή.
Πιστεύετε ότι θα σωθούμε έτσι;
Γιώργος Παπανικολάου
17 Οκτώβρη 2011
